Categoriearchief: Nieuwsbericht

Wijziging regeling voor de samenstelling van de kerkenraad.

In de Plaatselijke regeling voor onze gemeente staat hoe de kerkenraad er uit moet zien. Nu we een aantal jaren hiermee werken, blijkt dat een paar aanpassingen gewenst zijn.  Het gaat om het volgende:

Bepaald is dat er een voorzitter/ouderling  en daarnaast  een scriba/diaken moet zijn.     In de praktijk blijkt dat het gewenst is meer mogelijkheden te bieden in die zin dat de voorzitter en de scriba of ouderling of diaken kunnen zijn.                                                         Daarom wordt voorgesteld de regeling zo te wijzigen dat er een voorzitter/ouderling of diaken en een scriba/ouderling of diaken moet zijn.

Verder wordt voorgesteld de bepaling te schrappen dat er een jeugdouderling (ouderling met bijzondere opdracht) moet zijn. Door deze wijziging wordt het aantal kerkenraadsleden teruggebracht tot 17.

Voordat de kerkenraad over deze wijzigingen een besluit neemt moeten de gemeenteleden hierin gekend en er over gehoord zijn. Daarom komt dit onderwerp ook aan de orde op de gemeenteavond van 19 maart a.s.

 

Gemeenteavond dinsdag 19 maart

Uitnodiging Gemeenteavond.

Op dinsdagavond 19 maart is er vanaf 19.30 uur weer een gemeenteavond. We willen deze avond graag gebruiken om met jullie van gedachten te wisselen over belangrijke zaken die onze kerk aangaan. Natuurlijk hebben we als kerkenraad een aantal agendapunten voorbereid, maar we willen ook graag weten wat jullie willen bespreken. Dat kan je vooraf doorgeven aan de scriba of de voorzitter. Uiteraard kunnen tijdens de rondvraag ook vragen gesteld worden, maar soms is de avond dan al zover gevorderd dat we er niet uitgebreid op in kunnen gaan.

De jaarrekening 2018 staat niet op de agenda, omdat de stukken hierbij nog niet allemaal geformaliseerd kunnen zijn.

Deze gemeenteavond wordt niet in ‘t Kerkhuus gehouden, maar in de Nicolaaskerk. En ook daar wordt voor koffie en thee gezorgd.

Agenda

1. Welkom en opening

2. Verslag vorige gemeenteavond (te vinden op onze website; www.pknheino.nl

3. Missionaire gemeente zijn. Bij de start van dit seizoen hebben we als kerkenraad een bezinningsdag gehouden rondom de vraag ‘Wat betekent het om een missionaire gemeente te willen zijn?’ Hier zijn vijf thema’s uit ontstaan die we graag willen delen.

4. ’t Kerkhuus 2019 e.v.

4.1 Functie van dit gebouw

4.2 Wijziging in de organisatie

4.3 Verbouwingsplannen en financiering

5. Rapportage scholing predikanten

Zoals de vorige gemeenteavond ds. Lieke van Houte verslag deed van haar scholing, zo zal ds. Hans van Solkema deze avond verslag doen van de opleiding die hij de afgelopen periode afgerond heeft.

6. Aanpassing plaatselijke regelingen. O.a. vanwege een wijziging in het scribaat moet een enkele passage in de plaatselijke regelingen aangepast worden. Het concrete voorstel hierin zal ruim een week voor deze gemeenteavond via de zondagsbrief en de website gecommuniceerd worden.

7. Rondvraag en sluiting

We stellen het erg op prijs als jullie aanwezig zijn om mee te praten over de toekomst van onze kerk! Graag tot ziens op 19 maart, om 19.30 uur in de kerk.

De Kerkenraad.

Nieuwe scriba

De kerkenraad is verheugd u te kunnen melden dat voor de vacature van scriba de heer Jan Riepma zich beschikbaar heeft gesteld. Bezwaren tegen de gevolgde verkiezingsprocedure of tegen de bevestiging kunnen worden ingebracht door stemgerechtigde leden van de gemeente en dienen uiterlijk één week na deze bekendmaking (11 maart 2019) schriftelijk en ondertekend bij de kerkenraad te worden ingediend.

Vacatures Kerkenraad

In de kerkenraad zijn medio 2019 de vacatures van een kerkrentmeester en een voorzitter van de kerkenraad vacant. Hierbij wordt de gemeente uitgenodigd om kandidaten voor te dragen. Als voor het betreffende ambt geen aanbevelingen zijn binnengekomen voor 1 april 2019, die door tien of meer stemgerechtigde leden worden ondersteund, geschiedt de verkiezing door de kerkenraad.

 

 

De Nashville verklaring: wat te zeggen…

De kerk is weer eens in het nieuws en bepaald niet op een positieve wijze. In het acht uur journaal van zaterdag 5 januari werd gemeld dat een grote groep predikanten uit de Protestantse kerk een verklaring heeft ondertekend tegen homoseksualiteit. Ik schrok daar van en dacht: “dat kan toch niet waar zijn”. Even googelen op internet leerde mij al snel dat de journalistiek weer eens de klok heeft horen luiden, maar niet weet waar de klepel hangt. De groep ondertekenaars zijn voornamelijk orthodoxe tot zeer-orthodoxe predikanten uit andere kerkgenootschappen, daaronder helaas ook 30 predikanten (van de 1600) uit de Protestantse. Door het zo te brengen is de toon in de media toch weer gezet: de kerk is iets van voorbije tijden en houdt zich bezig met achterhaalde denkbeelden. Ondertussen ligt deze uit Amerika overgewaaide verklaring er wel. In niet mis te verstane taal wordt er fel stelling genomen tegen homoseksualiteit en trans-genders. Wat ik mij dan afvraag is: waarom nu zo’n verklaring? Dat deze predikanten en hun gemeenteleden er zo over denken is voor mij geen nieuws. Dat is al langer bekend. Waarom dan nu? De precieze reden weet ik natuurlijk niet, maar op de een of andere manier zoeken de ondertekenaars steun bij elkaar: kennelijk moet er een front gevormd worden. In de media is over deze Nashville-verklaring terecht een storm van kritiek los gebarsten. Ook de scriba van de Protestantse Kerk heeft afstand genomen van dit document. Ik ben daar blij mee en had ook niet anders verwacht. Daarmee zou de kous af kunnen zijn, ware het niet dat er toch iets in beweging is gezet. Ik voel daarom bij mezelf de behoefte om als homoseksueel en als predikant van de Protestantse Gemeente te Heino toch te reageren. Deze groep mensen zet een beeld van de kerk neer waar ik mij niet bij thuis voel en waar ik ook niet mee geassocieerd wil worden. Tegelijkertijd voel ik ook weerstand bij het reageren omdat dit reageren niet iets is wat ik zelf wil, maar waar ik door deze groep toe gedwongen wordt. Het liefste zou ik het willen negeren, doodzwijgen. Het is eigenlijk hetzelfde wanneer je op straat te maken krijgt met een groepje dat probeert om je uit te dagen. De neiging is ook dan groot om er tegenin te gaan, maar dat is nu precies wat ze hopen dat je zult doen, zodat ze een aanleiding hebben om een robbertje te vechten. Het beste kun je zo’n aanval negeren, ontwijken of desnoods vluchten. Tegelijkertijd kan dat in dit geval niet. Ik wil niet dat mensen denken dat de kerk in Heino ook dit soort standpunten huldigt. Dat doen we niet, integendeel. Bij ons is iedereen welkom. Bij ons kunnen mensen hun relatie beleven met de partner van hun keuze en willen wij elke relatie in liefde en trouw, als daar om gevraagd wordt, van harte zegenen. Ik wil dat de mensen dat weten. Toch blijf ik moeite hebben met een ferme tegenverklaring. Een ferme tegenverklaring van een groep (anders dan een persoonlijke verklaring) heeft voor mij altijd ook iets hypocriets. Het is makkelijk om stoere taal te bezigen, maar hoe zuiver zijn we zelf. Vergeten we ondertussen niet dat de samenleving zelf ook een ontwikkeling heeft doorgemaakt. Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat een anti-homo verklaring door velen als heel vanzelfsprekend zou worden gevonden. Bovendien zijn we er in onze huidige samenleving als het gaat om vrijheden en tolerantie nog lang niet. Ook de kerk in Heino heeft zo’n traject van verandering ondergaan, daarom past ons geen stoere taal. Het mag dan wel zo zijn dat de kerk in Heino aan iedereen volop ruimte biedt en dat ook in haar beleidsplan heeft staan, toch is het zeker niet zo dat 100% van de leden daar zo over denkt. Dat kan ook niet. In een groep is er altijd nuance. Wel is het zo dat wij door de jaren heen geleerd hebben elkaar wat te gunnen en het accent te leggen op ieders eigen verantwoordelijkheid. Wij beseffen heel goed dat we een ander niet de maat kunnen nemen, maar dat we alleen maar oprecht kunnen luisteren naar hoe een ander iets beleeft of ervaart. Dat wil niet zeggen dat er binnen onze groep geen grenzen zijn. Die zijn er zeker wel (bijvoorbeeld als de belangen van een ander worden geschaad). Ook is het geen onverschilligheid in de zin van leven en laten leven, maar juist de diepe erkenning dat het leven dat God ons geeft zich op velerlei wijze kan ontvouwen. Daar ligt ook mijn grootste grief tegen de verklaring van Nashville. Hier zijn mannen (ja, vooral mannen) aan het woord die menen heel precies te weten hoe God over bepaalde dingen denkt. De verklaring is voor hen de christelijk leer en omgekeerd geldt dus ook: een ieder die dat niet zo ziet, is niet christelijk. Daar kan ik niet in meegaan. Mijn ervaringen met God zijn anders en ik zou graag willen dat dat nu eens eindelijk erkend wordt door een ieder die er anders over denkt.

 mede namens de voltallige kerkenraad van Protestantse Gemeente te Heino

ds. Hans van Solkema